|
Techniki rękodzielnicze
Wszystkie produkty w galerii prezenty.art.pl są wykonanie
ręcznie przy zastosowaniu różnych technik rękodzieła
artystycznego. Celem przybliżenia Państwu w jaki sposób
tworzone są te niepowtarzalne przedmioty przestawiamy
opisy najciekawszych technik.
Decoupage (technika serwetkowa)
Technika ta opiera się na dekorowaniu przedmiotów poprzez
naklejanie na nie papierowych serwetek, zdobionego papieru
ryżowego lub obrazków z różnych innych materiałów. Może
ona być stosowana praktycznie na każdej powierzchni
począwszy od drewna, poprzez szkło, metal, tkaninę a
skończywszy na ścianach naszego mieszkania.
Dodatkowo, dla uzyskania ciekawszego efektu, łączy się
decoupage z postarzaniem powierzchni - przy użyciu
specjalnych farb powstaje efekt spękania powierzchni
ozdabianego przedmiotu, dający wrażenie "wiekowości"
oraz uroku przedmiotu z kufra babuni.
Proces powstawania przedmiotu zdobionego techniką decoupage
jest długi i pracochłonny oraz wymaga dużej precycji
i staranności zarówno na etapie malowania przedmiotu,
naklejania wybranego motywu jak i końcowego domalowywania
kolorów tak, aby motyw dobrze się komponował z tłem.
Więcej informacji na temat techniki serwetkowej na
stronie: www.decoupage.art.pl
Koronki klockowe
Koronki klockowe należą do najciekawszych i natrudniejszych
technik rękodzieła artystycznego, a ich historia sięga
XV wieku. Wykonywane są poprzez splatanie ze sobą nici
lnianych lub bawełnianych nawiniętych na specjalne szpulki
zwane klockami. Wzór koronki klockowej, narysowany na
kalce technicznej i usztywniony od spodu tekturą, jest
przypięty szpilkami do wałka wypchanego trocinami.
Istnieje wiele odmian koronek klockowych charakterystycznych
dla różnych regionów świata. W zależności od rodzaju
koronki do jej zrobienia używa się od kilku do ponad
100 par klocków. Wyrób koronki klockowej jest niezmiernie
pracochłonny - porównując przykładowo do podobnej wielkości
prac wykonanych na szydełku czy też drutach - zajmuje
on około 10 razy więcej czasu.
Więcej o technice klockowej przeczytają Państwo na
stronie www.koronki.art.pl
Koronki frywolitkowe (czółenkowe)
Frywolitki powstały w końcu XVII w., są wykonywane
przy użyciu nici bawełnianych zaplatanych czółenkami.
Po koronkach klockowych sa uważane za najtrudniejsze
rękodzieło koronkarskie. Zrobienie koronki frywolitkowej
wymaga ogromnej precyzji oraz bardzo dużych zdolności
manualnych.
Witraż
Słowem witraż określamy wszystkie dekoracje wykonywane
z zastosowaniem szkła barwionego lub malowanego. W rzeczywistości
istnieją dwa odrębne rodzaje "witrażu", które
mimo podobieństwa różnią się znacznie od siebie.
Delikatne postacie, które widzimy w kościelnych witrażach
(przeważnie wykonane w technice z zastosowaniem ołowianych
profili), są czymś zupełnie innym niż misterne abażury
w stylu Tiffany'ego (z zastosowaniem folii miedzianej
i cyny), spotykane w pubach, restauracjach i domach
prywatnych. W rzeczywistości każdą pracę opierającą
się wyłącznie na swoistych cechach barwionego szkła
należałoby raczej nazwać odmianą "sztuki szkła".
Witrażem zaś- szkło barwne lub bezbarwne, pomalowane,
ozdobione, fusingowane lub poddane dalszemu opracowaniu
przez samego artystę. Jednak termin ten jest obecnie
tak szeroko przyjęty, że ze słowem "witraż"
kojarzy się większość dzieł. Poczynając od prostego
ornamentu okiennego, przeszklenia w drzwiach, klatkach
schodowych czy frontach kuchennych z wykorzystaniem
barwnych szkieł po wspaniałe opracowania malarskie,
figuralne jakimi są witraże kościelne.
źródło: Witraże - Lynette Wrigley, Marc Gerstein;
wydawnictwo Arkady,
Warszawa 1998; ISBN 83-213-3959-X
Technika folii miedzianej- TIFFANY
Folia miedziana jest to rodzaj cienkiej taśmy z przylepnym
podłożem, którą ręcznie lub za pomocą specjalnego urządzenia
owija się szkło. Szczególnie dużych umiejętności, mrówczej
pracy i cierpliwości wymaga wycinanie ze szkła odpowiednich
kształtów. Kawałki szkła (ich ilość zależy od tego jak
skomplikowany jest wzór) po owinięciu folią lutuje się
rozgrzaną cyną tworzącą sztywny profil, delikatne kształty
lub wzory.
Najważniejszą zaletą, która stanowi o atrakcyjności
techniki folii miedzianej, jest kolosalna wszechstronność
niezastąpiona przy wykonywaniu szerokiej gamy projektów,
od małych zawieszek okiennych do misternych abażurów.
Metoda folii miedzianej przypisywana jest pomysłowości
Loisa Comfort Tiffany'ego, którego nazwisko zawsze kojarzono
z delikatnymi "lampami Tiffany'ego" i oknami
witrażowymi z końca XIX wieku. Niezadowoleni z ciężkich,
jednowymiarowych tradycyjnych profili ołowianych rzemieślnicy
Tiffany'ego wycinali cienkie paski miedzi, które owijali
wokół krawędzi szkła i następnie lutowali, uzyskując
złożone wzory i kształty. Podobnie jak w przypadku szerokości
profili ołowianych, szerokość stosowanej folii miedzianej
należy rozważyć na początku projektowania. Jedną z zalet
folii miedzianej jest możliwość osiągnięcia większej
subtelności pracy. Zawsze staramy się używać jak najwęższej
folii. Jednak stosowanie wąskich pasków jest bardziej
czasochłonne i nie nadaje się do wszystkich projektów.
Abażury czy okna witrażowe składające się z dużych kawałków
szkła będą wymagać szerszej folii, która jest mocniejsza
i pozwala na zachowanie sztywnego kształtu.
źródło: Witraże - Lynette Wrigley, Marc Gerstein;
wydawnictwo Arkady,
Warszawa 1998; ISBN 83-213-3959-X
|
